Rotterdam.food blog

Delicious food reviews with a touch of lifestyle

Hoe het allemaal begon

Geïnspireerd door toppers zoals o.a. Foodlies, Luukskitchen, Itsabouthealth, healthywanderlust heb ik besloten om wat persoonlijks met jullie te delen. Het is zo mooi om te zien dat mensen hun verhaal durven delen en dat vervolgens mensen daar ook veel steun en kracht uit kunnen halen. Ik ben zelf een gesloten/behoudend type en vind het stoer als mensen zo open hun verhaal durven doen. Het inspireerde me zo dat ik op een dag besloot zelf mijn verhaal op papier te zetten, het ook gaan publiceren is iets waar ik even over na moest denken.

Vaste baan opgezegd en dan….

Per 1 november heb ik mijn baan als secretaresse in het Erasmus MC bij een beleidsafdeling opgezegd. Dit deed ik omdat het mij geen energie meer gaf en ik mezelf echt naar mijn werk moest slepen. De collega’s, de werkomgeving en het salaris waren fantastisch, maar als secretaresse werken deed ik niet meer met volle passie en de energie was gewoon op. Ik denk dat ik op dat moment wel op het randje van een burnout zat, het had voor mij niet langer moeten duren. Ik heb er tot op de dag van vandaag geen spijt van gehad het voelde helemaal als het juiste moment om op zoek te gaan naar wat nieuws qua werk.

Mijn positie is wellicht luxe, ik heb al wat betaalde klussen voor mijn foodblog/Instagram en ik kan daarmee in elk geval wat rekeningen betalen. Sinds december beheer ik het Instagram account van JuiceJunkies daarin kan ik me nu helemaal in uitleven. Ik verdien nog niet genoeg om ook eens leuk te gaan shoppen, maar ik gun mezelf nu de tijd om meer betaalde klussen binnen te slepen en/of om te solliciteren op functies binnen de marketing en communicatie. Belangrijkste vind ik daarbij dat ik creatief bezig kan zijn en me begeef binnen een wat informelere setting zodat ik gewoon mezelf kan en mag zijn. Ik word er blij van om me bezig te houden met: schrijven, fotografie en social media. Hier haal ik energie uit!

content voor JuiceJunkies

Mijn verhaal over het opzeggen van mijn baan en de zoektocht naar een nieuwe of meer freelance opdrachten heeft mensen ook geraakt en ik kreeg daar zulke positieve reacties op dat ik ook besloten heb mijn verhaal te vertellen en om dieper in te gaan op mijn food(blog) obsessie. Ik kan dit niet anders noemen, want oh my wat heb ik daar enorm in geïnvesteerd. Instagram dagelijks afstruinen, veel fotograferen en koken dat doe je niet zonder dat je daar plezier en liefde voor hebt.

In 2012 ben ik met mijn leuke vriend 😉 gaan samenwonen in Rotterdam. Daarvoor heb ik lange tijd in Eindhoven en Weert (Limburg) gewoond. We gingen samenwonen in de buurt van het Kleiwegkwartier in Rotterdam en erna zijn we eind 2016 verhuisd naar het drukke centrum van Rotterdam. Altijd wat te doen en we gingen al vaak een hapje eten in de stad omdat we dat gezellig vonden. Zodoende is in januari 2018 mijn foodblog ontstaan. Ik ging toch al zo vaak uit eten dus waarom geen foto’s daarvan maken. Al doende wordt je steeds perfectionistischer en inmiddels is er geen enkele foto op mijn feed meer te zien die zonder mijn camera is gemaakt. 

Een verleden

Liefde voor eten die er nu is, die had ik vroeger niet. Al op jongere leeftijd ontwikkelde ik een ernstige eetstoornis (anorexia) en kort samengevat heeft dit geduurd tot ik ongeveer 27 jaar werd. Helemaal precies weet ik niet, wanneer ben je helemaal genezen!? In mijn ogen blijft het altijd een valkuil, maar wel een waar ik sneller uitkom. Als ik nu stress ervaar krijg ik geen hap weggewerkt, maar dat duurt dan minder lang. Tijdens mijn ziekte ben ik op veel plekken geweest (noem maar op, waar niet..) maar eigenlijk heeft niks me echt kunnen helpen, dwangvoeding zeker niet…

At the end moet je het toch zelf doen en dat is uiteindelijk gelukt. Als het niet linksom lukt, dan maar rechtsom is mijn levensmotto: so be prepared.. Een (erg laag) gewicht noemen kan een enorme trigger zijn daarom ga ik dit ook niet doen, daarbij zegt het ook totaal niets over de ziekte zelf.

Het was een hele struggle en ik heb meiden/vriendinnen de strijd zien verliezen. Pijnlijk, maar dat is de waarheid. Het doet me ook pijn om te lezen dat steeds jongere kinderen eraan ten prooi vallen. Het zet hele levens op z’n kop; de angst voor alles wat in je lijf komt in combinatie met maar blijven bewegen is een hele nare ziekte. 

Zelf heb ik de angst voor eten omgezet in liefde voor eten en het creatief zijn met eten: middels tekst en fotografie. Mijn Instagram zie ik als een soort dagboekje, ik vertel over mijn leven en illustreer ze met gerechten hier en daar voeg ik wat lifestyle toe omdat ik het breder wil trekken. Ik merk dat mensen oprecht geïnteresseerd zijn in wie er achter het account/de blog zit. Het is fijn om hier en daar wat persoonlijks te delen en jezelf te kunnen zijn. 

Keuzes maken en prikkels verwerken

Ik doe alles van begin tot eind zelf, tja controlfreak… Rotterdam is een bruisende stad en er gebeurt van alles. Ik heb iets te vaak ja gezegd tegen dingen en kwam niet voor mezelf op. In 2020 ga ik wat gerichter keuzes maken en meer focus aanbrengen. Daarbij ben ik hooggevoelig en heb ik wat meer tijd nodig om prikkels te verwerken. Drukte is niet zo aan mij besteed, ik ga liever met vriendlief of een vriendin een terrasje doen/uit dineren. Of ik focus me lekker op mijn food kunstwerkjes en food fotografie. Erg benieuwd ben ik ook naar jullie verhaal. Het verhaal achter de lezers, mede bloggers en de mensen die ik ontmoet. Dat is ook iets waarin ik meer wil gaan investeren. Ik hoop je te inspireren of steunen met mijn verhaal.


2 Replies to “Hoe het allemaal begon”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *